Wan Changan i Li Ju istraživači su koji se bave ispitivanjem različitih materijala, a posebnu su pozornost posvetili aluminijskim nanočesticama. Iako se čini izvrsnim materijalom za izradu elektroda u baterijama, aluminij je problematičan zbog sloja oksida koji se stvara na njegovoj površini. Dvojac je radio na mogućem rješenju za taj oksidni sloj, tako što su aluminij stavili u kiselu mješavinu kojom bi se aluminijev oksid zamijenio titanijevim oksidom.

Na jednu od kiselih mješavina u kojoj se nalazio aluminij istraživači su zaboravili nekoliko sati što je, pored stvaranja sloja titanijevog oksida, dovelo i do nagrizanja kiseline dublje kroz ljusku - i rastvaranja aluminija u unutrašnjosti. Posljedica svega bilo je kreiranje nanočestica koje su imale vanjski sloj titanijevog oksida s malom slobodnom jezgrom, 'žumanjkom' aluminija.

I dok bi veći dio istraživača jednostavno bacio pokus u smeće, Wang i Li ipak su eksperimentirali ovime što su dobili. I dobro je da jesu jer su, po svoj prilici, riješili jedan od većih problema s korištenjem aluminija kao anode. Kreirali su baterije koje su, i nakon više od 500 ciklusa punjenja i pražnjenja, zadržale četverostruko veći kapacitet od uobičajenih baterija s anodom od grafita.

Više o svemu moguće je pročitati na stranici MIT News